Woensdag 8 juni

Was al een tijdje geleden wakker geworden, maar ben nog even blijven liggen tot een uurtje of zes. De dag is weer aangebroken. Niet zo heel best geslapen. Om een uur of 1 in slaap gevallen en om 4.00 voor de eerste keer wakker geworden en niet meer in slaap gevallen. Hetzelfde als de laatste dagen.

Een goed ontbijt genomen. Zoals het in Frankrijk betaamd zie je hier de stokbroden op tafel staan. Ik heb ze lekker besmeerd met confiture en eigen sambal-smeerkaas. Heb een paar pakjes meegenomen voor het geval er geen lekkere kaas of vleeswaar beschikbaar is (zoals hier het geval is). Goed gegokt dus. Het vertrek zal in de stromende regen plaatsvinden. Verder is het egaal grijs en dat geeft het idee dat de sluizen bovenin nog wel even open blijven staan. Komt het spatbordje van Tim en de nieuw gekochte extra (regen)kleding toch van pas. Van bij de start zijn ook Martin Toet (Den Haag) en Wim Raateland (Naaldwijk) mee. Ik wil vandaag echt een beetje de toerboer uithangen, temeer omdat ik toch wel op zie tegen de echte lange klimmen. Ik ben nog altijd te zwaar om me als echte klimmer te kunnen fietsen. Ik fiets te veel op de macht en dat gaat goed tot klimmen van een kilometer of 4-5. Daarna gaat mijn tempo ook omlaag.

Mijnfietsgroepje is ondertussen van samenstelling gewijzigd. Er is een te groot verschil in fiets en klimtempo van mij en Jos ten opzichte van Gerard en Joost. Martin en Wim zijn met ons mee doorgereden en de groep is van gelijk niveau. Gerard heeft met Jos afgesproken dat we gewoon door moeten rijden en niet meer moeten wachten. Dat is voor beide groepjes namelijk niet lekker fietsen. Op zich vind ik dat wel jammer want ik had gisteravond anders beloofd. Tijdens de beklimming van Col de Donon krijg ik een afloper en moet ongeveer 1 kilometer onder de top een bandje verwisselen. Of ik daar echt rauwig om ben betwijfel ik, want het geeft in ieder geval de tijd om even op adem te komen. Het is een lange klim, van ca 14 km tegen een niet al te steil percentage. Jos en Martin zijn de betere klimmers, en ik heb ze ook laten gaan.

Op de top van de Col du Donon (827 m) staan Herman en Linda voor een eerste korte bevoorrading en voor het maken van foto's. Op de top regent het, is het mistig (of is dit nu de regenwolk L?) en maar 8 gr.
Het fietsen gaat lekker. De tweede beklimming Col de la Chipotte (top op 458 m) is een hele makkelijke en goed lopende klim. Jos Straathof biedt aan om in de klim het kopwerk te doen en ik begin al weer wat meer in mijn ritme te raken. De eerste twee uurtjes heb ik wat moeite om er door te komen. Ik rij wat afwachtend en laat het kopwerk nog aan mij voorbij gaan. Het laatste uur gaat het al veel beter en zijn de rollen mooi verdeeld. Ondanks dat we nog maar een kilometer of 10 moeten naar de Col du Gross Pierre (955 m) alwaar op de top de tweede bevoorrading is, wordt er besloten om een bakkie koffie te drinken. We zijn redelijk nat en ik krijg het snel koud.

Om half twee zijn we bij de tweede bevoorrading. Wederom alles goed verzorgd. Mijn ketting is onderweg gaan piepen als een beginnende keukenmeid. Jos heeft gelukkig smeerolie in zijn rugzak (die in de verzorgingswagen staat). Hij biedt me aan om de ketting te smeren, hartstikke aardig en zo is het euvel direct opgelost. Na de Col du Gross Pierre is het afdalen richting de Ballon d Alsace.
Om kwart over drie zijn we zijn aan de voet van de Ballon d Alsace. Negen kilometer klimmen tegen een vlak schema van zo'n 7%. Wim zit er redelijk ver doorheen en moet al vrij snel in de klim afhaken. Jos en Martin stoppen aan het begin van de klim voor een plaspauze. Doordat zij de betere klimmers zijn fiets ik alvast door, en roep tegen ze dat ze me tijdens de klim wel inhalen. Ik zit redelijk goed in mijn ritme en klim met een snelheid van 12-13 km/u naar boven. Boven op de top neemt Henk-Jan Rinsma een actiefoto die mooi is gelukt. Om de gelukte foto te krijgen moet ik wel drie keer toe het laatste stukje top overnieuw rijden. Vandaag 179 km gefietst met ca 2450 hoogtemeters. Dat is het getal dat bij bij de meeste Garmins ongeveer naar boven komt, terwijl het routeboek 1900 hm aangeeft.

Na het douchen vandaag even geen korte broek en t-shirt. Ik schat in dat het boven een graadje of 10-12 is. Verder regent het van tijd tot tijd en is het mistig. De fiets is schoongemaakt en we gaan zo avondeten. Tijdens de tocht is mijn voorste bidonhouder losgebroken. Ik zal de komende twee dagen dan ook maar 1 bidon op de fiets kunnen doen. Geeft niets, want ik heb gelukkig een stoffen rugzakje bij waarin de tweede bidon kan. Die rugzak heeft bij veel mensen al vraagtekens opgeroepen. Zeker de eerste twee dagen, omdat ik toen als een malloot heb gefietst. Er wordt al gekscherend geroepen dat daar mijn geheime wapen of een motortje in zit. Vanavond slaap ik met Henk-Jan. Een toffe gozer, en ik geloof dat hij niet snurkt. Moet goed komen.

Lekker en goed avondmaal genoten. Veel gelachen aan tafel en er hangt een hele gezellige sfeer in het restaurant. Dat was gisteren en eergisteren eigenlijk ook al zo. Je ziet al wel dat er wat tekenen van groepjes ontstaan maar onderling wordt er lekker gebabbeld en gelachen. Tijdens het diner wordt er afscheid genomen van Jan en Harry (uit Harderwijk). Zij laten vanaf hier de groep achter.
Uiteindelijk worden de fietskleren weer een beetje uitgezocht voor morgenochtend en klaar gelegd. Het schijnt dat het net zo'n dag zal worden als vandaag, dus dat betekent weer dat alle regenkleding mee moet. Helaas zal ik dan niet zo goed in staat zijn om foto's te maken omdat het toestel in een plastictas zit verpakt in mijn rugzakje. Een hele toer dan om tijdens het fietsen foto's te maken.

Donderdag 9 juni

7.00 u

Ik dacht in eerste instantie dat het vandaag een soort overgangsdag zou zijn, richting de Alpen. Zeg maar een beetje te vergelijken met dinsdag (toen we van de Ardennen richting de Vogezen gingen). Daar is toch echt geen sprake van. Op het schema staat 185 km, met 2400 hoogtemeters. Wederom dus een serieuze toerdag. Het is  s'ochtends mooi weer maar wel koud.
De start is vandaag erg moeilijk. Ik ben erg vermoeid in mijn lijf en mijn hoofd. Dat komt doordat ik de laatste dagen erg slecht heb geslapen en daardoor onvoldoende uitrust van de inspanningen. Ondanks dat ik toch zo veel mogelijk op bed probeer te liggen en vroeg gaan slapen. Nou, proberen dan. Om ongeveer kwart over acht krijg ik een lekke band. Een klein beetje oponthoud maar we kunnen weer snel verder.

Om 9.00 heb ik verdorie wederom een lekke band, en wederom achterwiel. De buitenband is eigenlijk pas nieuw en er zitten geen steentjes of doorns in. Domme pech dus. Het is overigens in beide gevallen een afloper.
We zijn bij de eerste stop gearriveerd, na zo'n 65 km. Ik zit nog altijd niet lekker fris op de fiets. Terwijl de benen wel goed voelen, gaat het bovenlijf en gedachten steeds vermoeider aanvoelen. Ik zit overduidelijk in een wak en merk dat het vandaag een serieuze opgave zal worden. We rijden overigens met een lekker groepje met allemaal ongeveer hetzelfde niveau. Het zijn Henk-Jan Rinsma, Jos Straathof, Martin Toet , Wim Raateland en ikzelf.

Als we willen wegrijden bij de eerste stop en ik voel terloops aan mijn achterzijde, alweer een afloper. Hier werd ik een beetje gefrustreerd en woedend van. Wederom alles gecontroleerd. De velg is niets mee aan de hand, ik besluit een nieuwe buitenband er op te doen (ondanks dat de vorige pas twee weken er op zat). Als we verder zoeken naar het euvel blijkt de kapotte (nieuwe!)binnenband te lekken langs het ventiel. Dus eigenlijk helemaal geen lekke band, maar ondertussen heb ik al wel drie keer een band verwisseld. Het zijn de voortekenen van iets dat ik uiteindelijk als een zwarte dag zal beleven. In tegenstelling tot de eerste drie dagen kom ik vandaag ook na de eerste paar uur niet in mijn ritme. Het gevoel wordt alleen maar vervelender.

Henk-Jan was eerder al doorgereden doordat de groep te vaak in snelheid terug moest tijdens de diverse beklimmingen. Ik heb duidelijk mijn dag niet, en in mijn achterhoofd denk ik dat er eigenlijk iets anders aan de hand is dan fietsconditie. In de afzink na een kleine klim van 4% krijg ik een heel vreemd gevoel in mijn maag, mijn armen tintelen. Alles protesteert en ik heb braakneigingen. Ik noem het maar een gevolg van uitputtingsverschijnselen. Ik krijg tranen in mijn ogen van de pijn en het samentrekken van mijn maag maar ook tranen door het idee dat het niet goed gaat. Ik voel me alsof ik in een zogenaamd wak zit, maar dat er verder geen ijs in de buurt is om op te klimmen. Ik moet stoppen en ik hang minutenlang helemaal verdwaasd over mijn stuur. Mijn hartslag is niet extreem hoog, maar ik kan niets uitbrengen of doen. Met mijn eetlust en conditie is niets aan de hand. Ik denk serieus aan opgeven omdat dit komt door vermoeidheid (uitputting) door slaaptekort. Dit is denk ik wat je kunt noemen diep in de rode zone terecht komen als gevolg van onvoldoende rust en herstel. Ik ben erg blij met mijn fietsmaatjes uit de groep. Ze zijn zeer behulpzaam en ook zeer bezorgd. Achteraf hoor ik dat ze op dat moment geen cent meer voor me gaven en eigenlijk Roelof wilde bellen om mij op te halen. Na een minuut of vijf tot tien krijg ik mijn maag een beetje onder controle. Ik besluit om rustig verder te fietsen, gesteund door Jos, Martin en Wim. Met het ter plekke blijven staan kom je tenslotte ook niet verder.

Om half een hebben er ongeveer 100 km op zitten en stoppen bij een klein kroegje in een klein plaatsje voor een bakkie koffie. Dat was 's morgens ook al door Herman aanbevolen, temeer omdat er onderweg hiervoor eigenlijk niet zoveel gelegenheden zijn. Het gaat nog altijd niet goed. Ik heb continu in het laatste wiel gereden en een beetje op de automatische piloot en verdwaasd op het achterwiel van mijn voorganger gelet.

Om half twee zijn we bij de tweede stop gearriveerd en hebben er ongeveer 120 km op zitten. Tot nu toe hebben we nog geen lange klimmen gehad, maar gaat het meer glooiend. Op dit terrein kon ik de eerste drie dagen goed uit de voeten maar vandaag totaal dus niet . Het laatste gedeelte van vandaag is wel het zwaarste. We moeten zo aan een klim beginnen van 17 km. Dat is geen steile, maar dus wel een lange. Iedereen leeft erg met me mee en vragen allemaal hoe het gaat. Dat is erg bemoedigend. Doordat ik het laatste uur een beetje redelijk heb kunnen fietsen (aangepast tempo), 24-26 km/u) gaan we gewoon door. We kunnen tenslotte ook niet thuiskomen met maar een halve etappe. Verder goed gegeten en gedronken. Dus daar zal het zeker niet aan liggen.

Om half vier zit het laatste klimwerk van vandaag erop zitten. Dankzij Jos, Martin en Wim zal ik vandaag toch de finish halen. Met name aan Jos ben ik dank verschuldigd hij heeft mij door de dag geloodst. Jos, nogmaals bedankt!! Tijdens de laatste klim krijg ik zowaar weer wat spatjes. Ik kan het wiel van Jos volgen en maal in een bepaalde cadans en trance naar boven.

We zijn gearriveerd in Pontarlier. Vandaag toch een etappe van 185 km met ca 2400 hoogtemeters overbrugd. Ik voelde me op het laatst niet beroerd of wat dan ook. Uiteindelijk vertroebeld dat het beeld van vanmorgen wel natuurlijk. Ik moet zeker opletten voor morgen. Dat ik vanmorgen werd bevangen door iets van uitputtingsverschijnselen is niet zo maar over. Morgen wordt het sluitstuk van de week en die wil ik toch ook wel in goede staat halen.

Ben lekker gemasseerd door Linda. Ik ben blij dat ik afgelopen dinsdag al had aangegeven vandaag gemasseerd te willen worden. De animo is zo groot dat ik anders achter het net had gevist.

Wel lekker gegeten, maar niet overdadig veel. Pasta met kipfilet was het hoofdgerecht. Ik hoop goed genoeg om het energiepeil weer voldoende aan te vullen, maar ik zal in ieder geval anders nog een mueslireep oppeuzelen.
Morgen in ieder geval de laatste dag. Zoals ik er nu tegenaan kijk is het een hele geslaagde fietsweek. Uitstekend georganiseerd. Mooie en duidelijke routes en de zwaarte is meer dan voldoende. Met een Garmin rijden is toch wel een uitkomst. Je hoeft niet meer met blaadjes te pielen tijdens het fietsen. Verder is het een ideaal hulpmiddel om met extra veiligheid de afdalingen te nemen. Je ziet vooruit al of er een scherpe bocht komt of niet. Als die er niet komt weet je ook sneller dat je kunt blijven doorgassen in de bochten, en dat is iets wat ik ook bijzonder graag doe. Het kan me zeg maar niet hard genoeg gaan.

Ondanks dat het eten lekker was hebben nog velen een hongerig gevoel. Joost Blauw, Gerard en ik besluiten om nog even naar de Mac te gaan. We gaan niet langs de Mc-Drive, want we kunnen niet meer bij de fietsen (staan ondertussen al achter slot en grendel). We gaan er een lekkere milkshake met een hamburger scoren. Nou wij blijken echt niet alleen te zijn. Er zitten meerdere groepjes al te genieten van een bakkie koffie, hamburger, frietjes of iets anders. Kernwoord is hierbij wel het mag vet zijn en koolhydraten hebben. Wij genieten zo erg van de overheerlijke shake dat we er nog een bij doen.

Vrijdag 10 juni

Zoals gewoonlijk ben ik veel te vroeg op. Dit keer heb ik voor de eerste keer van de week meer dan drie uurtjes geslapen. Zo waar 6 uur achter elkaar en maar 1 keer wakker geweest. Wellicht toch een positief teken.
Er was een heel goed ontbijtbuffet bij het Ibis hotel in Pontarlier. De groep waar ik vandaag mee vertrek is wederom iets gewijzigd van samenstelling. Ik zal vandaag heel rustig de eerste 120 km meefietsen. Ik moet voorkomen dat hetzelfde als gisteren gebeurd. Henk-Jan gaat met de Limburgers (van TC Grensstreek) op pad. Ik vertrek met hetzelfde drie anderen als gisteren, aangevuld met Joost Blauw en Gerard  deze laatste twee zullen met ons mee rijden tot aan de voet van de eerste serieuze beklimming (Pas de Morgine) en vandaar op eigen tempo verder gaan.

We vertrekken als laatste groepje. Het eerste gedeelte fietsen we door een schitterende streek. De opkomende zon en mistflarden boven de diverse meertjes geven fotogenieke beelden. We hebben heel rustig getoerd. Ik heb eindelijk een keer gefietst zoals ik het bedoel als ik met iemand afspreek om rustig te rijden (meestal kan ik mezelf daar niet zo goed aan houden J).
Diverse mensen raken aardig door hun energie heen en dat geeft her en der het nodige gejammer.

Om 13.00 uur zijn we zijn bij de tweede stop aangekomen. Doordat we laat zijn vertrokken en rustig aan hebben gedaan zijn we redelijk laat. Doordat Herman straks bovenaan de klim zal staan laat iedereen zijn overbodige ballast aan eten, drinken en jasjes in de auto achter. We kunnen dat straks weer opnieuw meenemen als we dat willen.

We hebben afgesproken dat we voordat de Pas de Morgins aantreedt we nog een bakkie koffie drinken. Tijdens het afstappen bemerk ik dat mijn spatbordje los zit en tegen mijn wiel aan loopt. Er ontbreekt een moertje. Honderdduizend miljaar, nu zal ik moeten gaan klimmen met een spatbord op mijn rug!!! Da's balen, temeer omdat het niet van mij zelf is maar geleend. Met het vertrekken kijk ik op de grond of ik wellicht toch dat moertje vind. Het geluk is met mij. Juist op het moment dat ik stopte met zoeken en om wil draaien om de weg te vervolgen vind ik het moertje!!!. It is my Lucky day. Nu weet ik zeker dat het gaat goed komen.

We zijn boven op de Pas de Morgins. Zeg maar het spreekwoordelijke dak van de tour, op 1369m. De 18 km lange beklimming is heel goed verlopen, in een tijd van 1u en 12 minuten. Voor mijn gevoel was de lengte veel korter. Jos Straathof heeft mij echt op sleeptouw genomen en we hebben nog een redelijk tempo gedraaid. Wim moest in het begin van de klim al lossen, en Martin na ongeveer 5 km. Vanwege de kou en aanstaande regen wachten Jos en ik niet meer verder op Wim en Martin. Tijdens het overgangsgedeelte naar de volgende klim proberen we een zo hoog mogelijk tempo aan te houden, en dat gaat goed. Ik zal later op de Garmin wel kunnen uitlezen hoe dat is gegaan. (gemiddeld 36-38 km/u)

We staan aan de voet van de Col du Corbier. De voet begint op 834 en we moeten weer naar 1239 m hoogte. Door het hoge tempo hebben we juist de voorgaande groep (vier mannen uit het Westland) in het zicht gekregen. Dat is goed voor de moraal, maar minder prettig voor de beentjes. Ook deze klim draait Jos voorop de kleine molen en ik bijt me vast in zijn wiel. Als eerste zet ik de automatische piloot maar weer aan. 's Morgens was er door Herman gewaarschuwd voor deze klim. Het venijn zit 'm wat dat betreft echt in de staart. Na de PdM lijkt deze klim veel minder erg (slechts 400 hoogtemeters te overbruggen), maar dat is beslist niet waar. De bochten lopen hier minder goed waardoor je geen tijd krijgt om te ontspannen. Als we boven aan komen staan de bovenbenen strak. Op deze col wordt ik voor de eerste keer op de foto gezet ten teken dat ik ergens boven ben gekomen. Raar eigenlijk, dat ik daar op de Pas de Morgins niet aan heb gedacht.

YIPPIE YEEEE. Het is 16.45u en we zijn in Morzine aangekomen bij het hotel! Moe maar voldaan worden we door de reeds aanwezigen ontvangen.
Het badderen is niet iets dat op een vloeiiende manier gaat in dit hotel. Ik weet niet met wat voor mensen ze hier rekening houden. Ik pas namelijk helemaal niet in dat bad, en ik ben met mijn 1,76m beslist niet lang. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Ik moet zo ongeveer half gedraaid met mijn benen er bovenuitstekend liggen. Heb ik de gehele week geen last gehad van mijn rug welnee. nu begint het pas. Jammer genoeg heb ik geen afspraak meer bij Linda (de masseuse), want die had dan toch nog wel wat recht kunnen zetten.

Na het eten lekker genieten van een biertje in de bar. Iedereen zie je moe maar voldaan loungen. Iedereen wisselt onder elkaar de ervaringen uit en algemeen beeld is inderdaad dat het uitstekend was georganiseerd. Tijdens het eten worden Herman en Roelof nog eens extra bedankt. Tjebbe Bosman doet namens iedereen een dankwoordje en overhandigd een mandje met geld. Met name ook bedoeld om iets leuks te doen voor of met hun vrouwen. Dat vind ik wel goed uitgesproken. Het is inderdaad zo dat je niet alleen voor of met jezelf bezig bent tijdens dat fietsen. Het is alleen maar mogelijk als ook het thuisfront daar volledig achter staat, en die waardering wordt op deze manier vormgegeven. Gelukkig is het met de steun van mijn thuisfront ook goed geregeld en ik ben Agnes dan ook erg dankbaar. Niels heeft tijdens een vraag op school pas geleden geroepen dat pappa zijn grote voorbeeld is, maar dat hij niet zo vaak moet gaan fietsen. Dat is dan toch ook wel aandoenlijk om te horen. Ik zal in de bus eens goed na denken wat ik thuis voor tegenprestatie tegenover zal zetten. Het is iets dat ik me niet altijd realiseer.

Moe, voldaan en met de nodige pintjes op ga ik met de laatsten om kwart over twee naar bed. We hebben enorm gelachen om veel slap geouwehoer. Maar ja, dat gaat meestal zo tijdens die kleine uurtjes. Het is nog een paar uurtjes tot dat de terugreis zal beginnen.

Zaterdag 11 juni

Het laatste gedeelte van de reis is begonnen. We zitten met z'n allen in de bus en iedereen is heeel heel erg mak. Ik zit naast Joost achter in de bus. Ik zeg tegen 'm dat ik nu ga doen wat ik heel de week ben vergeten. Namelijk een wat vaker om me heen kijken hoe het landschap er uit ziet. Raar eigenlijk dat je tijdens het fietsen daar zo weinig tijd voor neemt. O ja, ik moet straks niet vergeten om even naar vrienden te bellen met de vraag of zij vanmiddag een grote bos bloemen en doosje bonbons (niet te groot natuurlijk, slecht voor de lijn J) willen kopen. Als ik morgenochtend dan ontbijt heb klaargemaakt voor Agnes en de kinderen kan ik ze in ieder geval bedanken. Goed plan, nu de uitwerking nog.

Als ik terug kijk op deze week ben ik zeer blij dat ik me vorig najaar heb opgegeven. Doordat ik me voor zoiets had opgegeven ben ik vanaf het begin van het jaar serieuzer gaan fietsen. Ben vanaf eind maart met regelmaat lange tochten gaan rijden. Mijn trainingsinspanning is op een hoger niveau gekomen. Ik kan nu de donderdagavondritten (80-100 km) tegen een gemiddelde van 36-38/u goed meedraaien. Waar ik vorig jaar de tochten van 150-180 km nog een serieuze uitdaging vond, zie ik het nu meer als een leuke rit.

Verder heeft het me de nodige kilo's lichaamsgewicht gekost. Dat is een hele gelukkige bijkomstigheid. In de voorbereiding ben ik 15 kilo overgewicht krijtgeraakt door het meerdere fietsen en een klein beetje minder bier drinken. Hier hoeft niet niemand rouwig om te zijn want ik bezit nog altijd wel een kilootje of 5-7 te veel. Voor deze tocht is het belangrijk om goed getraind en op gewicht te beginnen. Het was voor mij de eerste keer en ik ben er achter gekomen dat ik geen echte klimmer ben. Eerder iemand van het stoempen tegen de wind in. Op de macht in een glooiiend terrein fietsen gaat me beter af dan het echte klimwerk.

Alles bij elkaar opgeteld: deze tocht levert meer op dan alleen vijf mooie fietsdagen!! Herman, Roelof, Linda, alle fietsvrienden maar vooral ook Agnes .. BEDANKT