Verslag Petit Tour de France 2007

Om ca. 11.00 uur draait de auto van Henk van Heuvelen de straat binnen om mij op te pikken voor de editie 2007 van de Petit Tour de France.
Dit is tevens de laatste editie voor ons beiden. Dat geeft toch een vreemd gevoel.
Goedgemutst gaan we richting Steenwijk, waar we bij de fam. Kleene verzamelen.
Helaas zal Geert dit jaar niet van de partij zijn, omdat Hennie haar gezondheid dit niet toelaat.
We worden hartelijk ontvangen en de anderen die met ons mee rijden komen ook binnen druppelen.
Na het nodige inpakwerk van de beide bussen gaan we met het hele zaakje richting Valkenburg.
Als we in Valkenburg aankomen zijn de eerste deelnemers inmiddels al gearriveerd.
Nadat de meeste deelnemers zich bij Henk van Heuvelen hebben gemeld voor een kamer is het tijd voor het gezamenlijke diner.
Het smaakt weer voortreffelijk. Nadat ook de laatste deelnemers zich hebben aangemeld is het tijd voor een tukkie.

Dag 1.

De volgende morgen is iedereen al op tijd in de weer om zich klaar te maken voor de start. Na de eerste briefing, waarin de spelregels voor de komende dagen worden doorgegeven is het tijd voor het grote avontuur.
Dit jaar hebben we 2 dames in het peloton en wat voor meiden. Want fietsen kunnen ze, dat hebben ze laten zien.
Eerst fietsen we gezamenlijk naar Gulpen waar de drukke weg Maastricht-Gulpen overgestoken moet worden.
De beide Henken fungeren hier als politieagenten en houden het verkeer tegen, zodat de fietsers veilig over kunnen.
Hierna kan iedereen zijn gang gaan. Er vormen zich direct een aantal groepjes.
De ene auto rijdt door naar de eerste pleisterplaats in Robertville, de andere gaat door naar Larochette om de sleutels van de diverse gereserveerde kamers op te halen, omdat de jeugdherberg pas om 17.00 uur opengaat.
Direct achter de plaatselijke kerk in Robertville heeft de organisatie een prima plekje gevonden om de renners te bevoorraden.
Dit is wel nodig, want vanaf nu is het een uiterst lastig stuk in het parcours, zoals we van de fietsers vernemen.
De 2e stop is in Dasburg waar we de Our oversteken en ons in Luxemburg bevinden. Ook hier een mooi stekkie op een parkeerplaats met in de nabijheid een restaurant.
Weinigen maken daar gebruik van. Iedereen wil naar Larochette, waar we zullen overnachten.
Iedereen arriveert daar zonder ongelukken en kan men genieten van de maaltijd.
Tijdens de briefing blijkt het dat de routeverandering door iedereen positief wordt ervaren met die kanttekening dat het heel wat zwaarder is geworden dan in de eerdere edities.
De route moet er wat de fietsers betreft gewoon inblijven, ondanks dat Henk Schippers aangeeft het volgend jaar een alternatieve (oude) route te zullen volgen.

Dag 2.

Zoals te doen gebruikelijk is iedereen vroeg uit de veren om op tijd weg te kunnen.
De tocht gaat vandaag naar Sarrebourg. Voor de organisatie op pad kan moeten we eerst Herman Etten afzetten bij het station in Mersch.
Herman heeft in deze korte tijd iets van de sfeer kunnen proeven hoe het toegaat tijdens deze tour.
Volgend jaar mag hij het samen doen met Karel die er helaas helemaal niet bij kon zijn vanwege een geplande vakantie.
Herman kon alleen de eerste dag mee om zijn gebroken rugwervel niet over te belasten.
Hoewel het de hele dag door klimmen en dalen is ervaart iedereen deze dag als een mindere.
Dit komt doordat het Noordfranse gedeelte landschappelijk niet het mooiste gedeelte van de tocht is.
Ook vandaag zijn er 2 stops gepland, zodat iedereen onderweg goed verzorgt wordt.
Gelukkig ook vandaag geen problemen en iedereen komt gezond en wel aan in het prachtig gelegen en prima hotel Les Cedres in Sarrebourg.
Na een verkwikkende douche kunnen we aan tafel voor een goed verzorgd diner.
De gebruikelijke briefing staat ook weer op het programma, waarbij de routes voor de komende 2 dagen worden uitgedeeld.
Na nog een slaapmutsje duikt iedereen vroeg onder de wol, want morgen wacht weer een pittige dag.

Dag 3.

Vandaag staan er een 3 tal Cols op het programma. Voor de nieuwelingen best spannend.
Er zijn deelnemers bij die nog nooit een berg beklommen hebben. De meesten hebben zoiets van we zien wel.
Degenen die al eerder meegereden hebben weten wat er komen gaat. De eerste Col in het parcours is de Col du Donon. (727 mtr.)
Deze doemt op na ca. 30 kilometer. Gelukkig is iedereen al warm gereden en kan men warmgedraaid naar boven.
Het blijkt voor iedereen een vrij gemakkelijke klim te zijn. Op de top staat de organisatie met eten en drinken paraat en iedereen heeft het hoogste woord.
Wij (de organisatie) zien het aan met de gedachte “er komt nog het één en ander.
De 2e beklimming van deze dag is de Col de la Chipotte.
Deze is stukken minder hoog dan de Donon, slechts 458 meter.
Ook hier staat de organisatie de renners weer op te wachten voor de nodige verzorging.
Het leuke hier was, dat er ook nog een ander groep renners werd opgewacht door een groep mensen.
Deze hadden een vrachtwagen bij zich waaruit tafels en banken tevoorschijn kwamen.
De tafels werden gedekt en de renners konden aan tafel. Ik (Henk S.) heb dit tafereel aanschouwd en dacht bij mezelf, goed dat onze renners dat niet zien.
Want ja, zoiets slaat zomaar over en heb je er weer een taak bij. Vandaag hebben we in plaats van 2 stops er 4.
De eerste 2 heb ik al aangegeven, de 3e is in Eloyes. Hier staan we midden in het dorp op een plein.
Het gebouw op het plein oogt als een Romeins bouwwerk met zijn zuilen en trappen ervoor.
Hier worden altijd veel foto’s gemaakt. De Fransen zien het met verbazing aan en vragen wat we aan het doen zijn.
Af en toe krijgt een voorbijganger een flesje drinken aangeboden als ze erg aardig tegen ons doen.
Maar we zijn er nog niet. We krijgen nog de Ballon d’Alsace voor de kiezen.
Dit jaar volgen de fietsers vanaf Remiremont tot Maurice sur Moselle de Voie Verte.
Dit is een fietspad en voor de fietsers de meest veilige weg. Anders moet er een stuk over de route National gevolgd worden met vrachtverkeer etc.
Het enige nadeel van de Voie Verte zijn de vele slagbomen die gepasseerd moeten worden, maar dit moeten de renners maar voor lief nemen.
In Maurice sur Moselle staat de organisatie de renners op te wachten (de 4e stop) voordat ze kunnen beginnen aan de klim van de Ballon.
De renners hebben hier de mogelijkheid hun helmen af te geven als ze dat willen.
En dan gaat het 10 kilometer naar boven. Daar wacht dan het mooi gelegen hotel Du Sommet (top).
Hier kan men bij goed weer genieten van het prachtige uitzicht en als men nog niet genoeg geklommen heeft kan er nog gewandeld worden naar het beeld van Jeanne d’Arc.
Of er dit jaar mensen geweest zijn die de euvele moed hadden dit te doen weet ik niet.
Ook hier weer hetzelfde ritueel als de andere dagen. Douchen, eten, briefing en naar bed.
Vandaag hebben we de eerste passagiers in de auto. Dat is ieder jaar ook een vast item.
Die heeft last hiervan en die daarvan, maar het is ook wel weer gezellig.
We zitten natuurlijk alleen in de auto en zo heb je nog eens wat aanspraak.

Dag 4.

Zoals gebruikelijk weer vroeg uit de veren. De dames en heren willen weer vroeg op pad.
Jammer toch, uitslapen is er niet bij. De meerderheid heeft het voor het zeggen.
Na het eten alles inpakken en wegwezen. De renners zijn al onderweg. Het eerste stuk is een makkie.
Alleen maar afdalen, 13 kilometer lang. Wat een leven hebben die lui.
Wij toeren ook rustig de berg af en daar staat onderaan de Ballon een hele groep fietsers op ons te wachten.
Ze willen graag hun overjasjes afgeven. Toch wat te warm om die aan te houden.
Na deze korte stop op weg naar het de eerste stop vandaag. Weer een mooie parkeerplaats gevonden, waar het goed toeven is.
We krijgen geen piepjes en pijntjes door, het gaat dus nog goed.
Na de verzorging op naar de 2e stop. Achteraf blijkt dat deze gepland is in Vercel-Villedieu-Camp, maar Henk S. was er weer eens van overtuigd dat we in Avoudrey de pauze hadden.
Mooi niet en daar sta je met je goede gedrag. Als een haas terugrijden naar Vercel en zien dat de schade beperkt blijft voor de renners.
Dat lukt gelukkig. We pikken ze allemaal op tussen Vercel en Avoudrey. Pff, even zweten, maar we kunnen weer verder, ware het niet dat 2 renners aangeven niet meer door te kunnen en met de auto meemoeten.
Vervolgens krijgen we nog een verrassing voor de kiezen. Eén van de renners heeft tegenover een fietsmaat aangegeven eveneens te willen stoppen vanwege een onwillige knie.
Maar deze persoon heeft zich nog niet gemeld bij de post. We besluiten op zoek te gaan. We hebben regelmatig telefonisch contact met elkaar, maar in geen velden of wegen iemand te vinden.
Wij hebben ook geen mobiel nummer van deze persoon. Henk van H. gaat via de route op weg naar Pontarlier en Henk S. besluit om rechtstreeks naar Pontarlier te rijden en dan te bezien wat te doen.
Henk S. is net op weg als zijn telefoon gaat. Blijkt het de vrouw van de verloren renner te zijn. Zij geeft door dat hij op punt 45 van de route zit.
Hè, hè, wat een opluchting. Gaat weer de telefoon. Henk van H. met de vreugdevolle mededeling, ik heb hem gevonden.
Achteraf blijkt dat deze renner van het parcours is afgeraakt en lichtelijk aan het dwalen is geweest.
Zelfs autowegen werden aangedaan, maar hij kwam toch weer op de route uit.
Met z’n tweeën vervolgens doorgereden over de te volgen route naar Pontarlier.
Al met al heeft ons deze hele zoekactie 2 uur gekost en een aantal renners moesten wachten op Henk van H. i.v.m. de kamerindeling.
Douchen moest even uitgesteld worden, maar eind goed al goed kunnen we nu zeggen. De renners kregen vandaag nog een nieuw stuk voorgelegd in de route.
Gelukkig was iedereen ook hierover te spreken al werd er wel bijgezegd om voor volgend jaar te zorgen dat de steenslag verwijderd wordt.
Waarvan akte. Na een goede maaltijd en een korte briefing kon iedereen zich weer te ruste leggen voor de laatste etappe naar Morzine.

Dag 5.

Het wordt eentonig, maar evenals de voorgaande dagen zijn ze allemaal weer vroeg uit de veren om toch maar op tijd aan tafel te zitten voor het ontbijt.
Vandaag hebben we een paar renners die noodgedwongen met ons meerijden in de auto.
Na het eten blijkt dat de lunchpakketten nog niet helemaal klaar zijn en we besluiten deze mee te nemen in de auto en uit te delen bij de eerste bevoorrading.
Op dit stuk van de route is het moeilijk om een goede pauzeplaats te vinden.
Een parkeerterrein aan de rand van Lausanne geeft uitkomst. Van de lunchpakketten wordt gretig gebruik gemaakt.
De kwaliteit is dan ook prima. Dan op weg naar de 2e stop. Dit is een rustpunt pal aan het meer van Genève.
Deze plek hebben we al jaren in de planning en wat mij betreft blijft deze er ook in.
Het is hier puur genieten van al het schoons wat moeder natuur ons geeft. Dan op weg naar de bevoorrading voor de klim van de Pas de Morgins in Monthey.
Voor de verandering kom ik (Henk S.) eens van bovenaf aangereden. Ook de organisatie liet hier en daar wat steekjes vallen, maar hier had het geen nadelige gevolgen voor de renners, want Henk van H. stond al op post.
De renners mochten ook hier hun helmen inleveren voor de beklimming. Op de top van de Pas de Morgins moeten ze weer op i.v.m. de afdaling.
Op de top worden eveneens weer de nodige foto’s gemaakt. Het is vermeldenswaard dat deze top zoveel verschillende hoogtes heeft.
Van de Franse kant staat er een bord met 1369 meter en een paar meter daarvandaan een bord op Zwitsers grondgebied met daarop de hoogte van 1381 meter.
Op een ander punt weten ze je weer te vertellen dat het 1375 meter is. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.
Die paar meter maakt niet uit, zwaar blijft het. Na de Pas de Morgin heb je eerst een prachtige afdaling, als er tenminste geen wegwerkzaamheden zijn, om daarna te beginnen aan de beklimming van de Col du Corbier.
Deze klim is korter dan de van de Pas de Morgin, maar niet minder heftig.
Na de afdaling van de Corbier denk je al gauw, hè, hè, het klimmen hebben we gehad.
Komt er echter nog zo’n rotstuk vals plat achteraan om tenslotte in Morzine aan te komen.
Henk van H. heeft hier al wat pijlen neergehangen zodat (bijna) iedereen op z’n slofjes hotel Le Carlina kan vinden.
De ontvangst is weer als vanouds. Gemoedelijk, het is of je thuiskomt. Een biertje smaakt dan ook voortreffelijk.
Ter geruststelling staat de touringcar ook al op de parkeerplaats, zodat de fietsen op tijd ingeladen kunnen worden.
En er is dit jaar weer een spandoek ter verwelkoming van de fietsers.
Gerie en kleindochter heten de PTDF welkom in Morzine. Gerie en kleindochter waren donderdag al aangekomen in Morzine en tesamen met pa Kees gaan ze gelijk door op vakantie.
Dit jaar hebben we nog een paar gasten die manlief komen binnen halen en wel de vrouw en dochter van Jan Engbers.
Jan heeft het weer volbracht en het viel op dat hij nu fitter over de finish kwam dan ooit te voren. W
aar het aanligt, zeg het maar. S’Avonds heerlijk genoten van het voortreffelijke diner wat we voorgeschoteld kregen.
En zoals te doen gebruikelijk ook nu weer een briefing. Deze is alleen wat anders dan normaal omdat nu elke renner een oorkonde en shirt krijgt overhandigd.
Henk van H. deelt dit uit en heeft voor iedere renner nog een goed woordje. Daarna krijgt Pierre het woord.
Hij bedankt namens alle renners de beide Henken voor de organisatie en geeft daarbij een korte terugblik op de afgelopen 5 jaar.
De beide Henken krijgen een zak(je) geld overhandigt met de mededeling dat ze dit nu voor zichzelf moeten besteden.
Dit wordt door hen beloofd. Als wetenswaardigheidje, Henk van H. heeft hiervoor een horloge gekocht met inscriptie PTDF 2003-2007.
Henk S. gaat dit ook nog doen, maar heeft geen tijd gehad om al iets te kopen, hij werkt nog.
Na Pierre neemt Henk S. het woord nogmaals en verteld dat nu het officiële gedeelte nog volgt.
Om Henk van H. te bedanken voor de organisatie en de zeer prettige samenwerking gedurende de afgelopen 4 jaar overhandigt hij aan Henk van H. een oorkonde en lintje en wordt Henk symbolisch benoemd tot RIDDER IN DE ORDE VAN DE PTDF.
Het mooiste was wel dat hij op weg naar Steenwijk tijdens de heenreis iets losliet in de trant van: straks worden we nog benoemd tot ridder.
Hij heeft z’n zin gekregen. Na deze huldiging was het afgelopen met de plichtplegingen en kon een ieder nog even heerlijk genieten van de rustgevende omgeving van hotel Le Carlina.
Na een goede nachtrust was het ontbijt gepland om 7.30 uur en kon de bus om even na achten vertrekken voor de terugreis naar Valkenburg.
Wijzelf zijn met de busjes om ca. 8.30 gaan rijden en we waren rond 18.30 uur terug in Valkenburg.
De bus kwam om ca. 20.15 aan in Valkenburg.
Na van de meeste mensen afscheid genomen te hebben blijven we met 10 man in totaal nog een nachtje over om vervolgens zondagmorgen terug te rijden naar huis.
Het was een voortreffelijk weekje met een heel leuk gezelschap.
Maar vooruit kijkend, volgend jaar zullen we wel anders piepen als we zelf mee gaan fietsen met de PTDF.
Tenslotte nog een speciaal dankwoord voor de beide bedrijven die ons belangeloos de auto’s ter beschikking hebben gesteld.
De bedrijven zijn: BAKKER BRIL UIT VOORST en GARAGEBEDRIJF BROEKHUIS UIT STEENWIJK.
Namens de organisatie en de RTV Steenwijk, ontzettend bedankt voor deze bijdrage.

Met vriendelijke groeten, Henk van Heuvelen en Henk Schippers